و ماه راز بلندایش به روی خاک کشیدن بود

پلنگِ من، دلِ مغرورم، پرید و پنجه به خالی زد

که عشق ،ماه بلندِ من، ورای دست رسیدن بود

من و تو آن دو خطیم، آری! موازیان به ناچاری

که هر دو، باورمان زآغاز، به یک دگر نرسیدن بود

چه سرنوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم

تمام عمر قفس می بافت ولی به فکر پریدن بود

پ.ن: اميدوارم شرح حال هيچ كس نباشه و همه، ايام به كام و شادمان باشند. آمين