صوفی ار باده به اندازه خورد، نوشش باد

ورنه اندیشه ی این کـــار، فراموشش باد

آنکه یک جرعـــه می از دست تواند دادن

دست با شـــاهد مقصود در آغوشش باد

همواره بخاطر بسپار که،

 در اوجی معین

دیگر ابری نیست

اگر زندگیت ابریست،

 به این دلیل است که:

 روحت آنقدر که باید،

بالا نرفته است.

دلتنگید؟

تنهائید؟

آه، نه!

نگران نباشید

چون

روحی که می تواند زیباییها را احساس کند

گاهی تنها می ماند.

به اندازه ی بــــــــــــــود، باید نمــــــــود

که خجلت نبرد آنکه ننمود، و(لی) بـود

دروغ گفتن فقط آن نیست که راست نگوییم

بلکه ممکن است که

راست را، بیش از آنچه که هست، بگوییم

رنج بردن،

بیشتر از تمایل به مُردن،

جرات و جسارت می خواهد.

کار دل است، دست ما نیست.

سفره ی دلش را باز کردیم

چیزی نداشت، کمی اشک بود و عشق خشک

اشکش را بیشتر کردیم، عشقش راحتتر فرو نشست.

رسم دنیاست، دست کسی نیست.